بیایید چند تا عکس نشانتان بدهم.

1)

  عکس گرفتن از بچه ها کار جالبی هست؛ البته اگر دماغشان را توی لنز دوربین فرو نکنند!

 2)

...!

3) 

قاصدک ها از اینجا می آیند...

4)

وای...این را ببینید؛ داشت سبزی ها را میخورد...میخورد!

5)

 دارم نگاه می کنم و چیزها در من می روید...

------------------------

 پ.ن 1) این عکسها را با دوربین 2.0 مگا پیکسلی  گرفته ام و قدری هم حجمشان را کم کرده ام. شاید کیفیتشان چندان مطلوب نباشد.

پ.ن2) سلام سمیه! آدرسی از تو ندارم و نمی دانم چطور بگویم سلام و بگویم:"وای چه شعر قشنگی!"

کتاب را آوردم، بخوانم، باشد که رستگار شوم!

ناگهان حکایت دوزخ بود و من وحشت کردم...

ایستادم به نماز، نسیم راه پنجره را پیدا کرد، از من گذشت.  مست شدم...

ها ...؟ چی می گفتم؟ چی...؟ چند؟ چند رکعت...

وقتی که نیلوفرم گل داد نا گهان بی انتهایِ چیزی مرا در خود گرفت. احساس کردم در عظمت چیزی غوطه ورم. من گمان کردم آن تویی و نمازِ من ستایشِ نیلوفر است.

سریع الحساب جان! آخر حسابِ چه؟ کتابِ چه؟ شمارشِ چه؟ 

ما باده پرستیم، نه پیمانه شماریم...

انصاف بده؛ آخر چه طور می شود هم مست بود و هم صلاة ظهر به جا آورد؟

اینهمه قاعده و حکم و آداب...اووه!

من که پاک هاج و واج مانده ام...نشانه ای... نشانه ای بفرست...

به هر طرف می چرخید دیوار بود. دور تا دورش را سفت و سخت گرفته بود. تا حالا اینقدر دیوار را نزدیک به خودش حس نکرده بود. پیشترها دیوار دور بود و او فقط در گرمای لطیفی غوطه ور بود.

پاهاش را تکانکی داد.دلش می خواست پاهاش را صاف کند اما دیوار نمی گذاشت. احساس تنگی می کرد. نوک کوچکش را آرام به دیواره کوباند به این امید که عقب تر برود و جا بیشتر بشود. هیچ اتفاقی نیفتاد دیوار سر جایش ماند. دوباره نوک زد...نوک زد ...داشت خفه می شد... محکمتر محکمتر نوک زد . نوکش حسابی درد گرفت. اما باز هم محکمتر نوک زد...بعد یک هو... نور پاشیده بود توی چشمش. بعد هوا بود...خفگی رفته بود. گرما هم رفته بود.

خودش را از شکاف دیواره بیرون کشید. هنوز درست و حسابی باورش  نشده بود که از آن تو آمده است بیرون.

خبرنگار گفت: تولدتان را تبریک می گویم! امیدوارم زندگیِ سرشار از شادی و خوشبختی را پیش رو داشته باشید.

جوجه با خودش تکرار کرد: شادی...خوشبختی... شادی؟ خوشبختی؟؟

خبرنگار ادامه داد: می شود به چند سوال من پاسخ بدهید؟

جوجه با چشمهای گردش به خبرنگار خیره شده بود و هیچی نمی گفت.

خبرنگار دوباره تکرار کرد: ممکن است؟

جوجه ته دلش از اینکه بیرون آمده خوشحال بود برای همین گفت: بله...بله...ممکن هست...

خبرنگار پرسید: آیا به نظر شما پاهایتان به قدر کافی بزرگ هستند؟

وضبط صوت کوچکش را جلوی نوک جوجه گرفت. جوجه نگاهی به  ضبط صوت انداخت و به آن نوک زد.

خبرنگار خندید و باز تکرار کرد: پاهایتان بزرگ هستند؟

جوجه پای چپش را آرم روی زمین کشید. نمی دانست پاهاش بزرگند یا نه.

گفت: این را... نمی دانم.

خبرنگار جا خورد مکثی کرد و گفت: یک سوال دیگر؛ آیا فکر می کنید نوکتان به قدر کافی محکم هست؟

جوجه بالهای لخت و بی پَرَش را تکانی داد و نوکش را بالا گرفت. نوکش هنوز درد می کرد. خیلی درد می کرد. گفت: نه... محکم نیست.

خبرنگار یک هو از کوره در رفت: محکم نیست؟! چه طور این حرف را می زنی؟ ماکائوها از جمله پرندگانی هستند که محکمترین منقارها را دارند با این حال یک ماکائو هیچوقت نمیتواند مثل یک مرغِ عشقِ صورت قرمز از نوکش استفاده کند اما دارکوب سانان...

جوجه دلش می خواست بپرسد آیا او یک ماکائو هست؟ یا یک مرغ عشق صورت قرمز یا... اما می ترسید.

خبر نگار هنوز داشت راجع به منقار پرندگان مختلف حرف می زد: سهره ی نوک بزرگ با منقار پهن و محکمش دانه ها را به راحتی می شکند...

جوجه خسته شده بود ، نمی دانست خبرنگار چرا اینها را می پرسد.

بعد خبرنگار از پوسته غشائی و اطاقک هوا  پرسیده بود؛ و جوجه هاج و واج نگاهش کرده بود. او هیچ چیزی نمی دانست.

خبرنگار حسابی جا خورده بود. گفت: تو همین الان از توی تخم آمده ای بیرون، آنوقت نمی دانی شالازا چی هست؟ اطاقک هوا را نمی شناسی؟ دیواره آهکی را ندیده ای؟ هان؟

جوجه نگاه کرد. دلش می خواست به انگشتهای خبرنگار که ضبط صوت را چسبیده بود نوک بزند.

تو مطمئنی که یک پرنده هستی؟!... واقعاً که... بیخود دارم وقتم را تلف می کنم!

و ضبتش را توی جیبش گذاشت.

اگر خبرنگار می پرسید چطور تخمش را شکسته و بیرون آمده، او می توانست برایش بگوید. میتوانست از گرمایِ خوبِ آن تو بگوید . از چرخشهای گاه به گاه. از اینکه چیزی را آن بیرون حس می کرد که نمی دانسته چی هست.

جوجه احساس گرسنگی می کرد. سردش هم شده بود. جیک جیک ضعیفی کرد.  دلش برای آن تو تنگ شده بود.

حس می کرد باید دنبال کسی بگردد. کسی که وقتی آن تو بوده گرمش می کرده.با پاهای تُردش جیک جیک کنان می دوید این طرف می دوید آنطرف، انگار کسی را صدا می کرد.اما کسی آنجا نبود.  خبرنگار هم رفته بود.

 هیچ کس نبود.

سنگ بزنیدم

 که من شاعر کوچه های بی پیامبرم

کوچه هایی با دیوارهایی از دشنام

و آسمانی از خاکستر

که ماه اش را هیچ کس به عدالت قسمت نخواهد کرد

سهم شب است به تمامی

سنگ بزنیدم

سنگ

سنگ

سنگ

آنقدر که کوهی شوم

که در زهدان غارهایش، وحی می پرورد

و من چشم به راهم

شبیه پیامبری که خداش با او حرف نمی زند!

هرکه فاضل تر، دورتر از مقصود. هرچند فکرش غامض تر، دورتر است.

(شمس)

با مرگ او چه چیز تغییر خواهد کرد؟

هنوز هامون را که می بینم، باز او همانطور به دیوار تکیه داده  و میانِ "آخر چرا به خاک سیه می نشانیم"   گریه می کند.

من با شعر به خاطر می آورمش.در خاطر من صدایش با این شعرها قاطی شده...یکی شده است :

ای یار، ای یگانه ترین یار...

،

تو ای زلال تر از باران

نازک تر از نسیم

دلِ بی قرار من ری را...

چقدر من این شعرخوانی ها را دوست دارم! چقدر "نشانی" ها مرا از خود به در کرده است.

حالا وقتی خطی از سهراب می خوانم یا از ری را یا علی کوچیکه را چیزی از لحنِ او در صدایم می دوَد.

با مرگ او چه چیز تغییر خواهد کرد؟

بازهم  شعر می خواند در شبهای من.

با مرگ او چه چیز ... چه چیز تغییر کرده است که... پس ...چرا من اینقدر غمگینم؟

او را می بینم،

او را می شناسم

روحِ نیمه اش در انتظار نیمِ دیگر خود درد می کشد!

-----------------------------------------------------

این شعر چقدر مرا یاد تو می اندازد! تو را می شناسم...

ته دلم چیزی به شیطنت می خندید:

"چه خوب که هیچ سرپناهی این حوالی نیست!"

"چه خوب که همه رفته اند!"

پا تند کردم. تندتر، تندتر می بارید.

پشت سرم خوشه های نارس گندم  و کرت های سبزی قاطی باران شده بودند.

آه اگر این کفشهای خیس و گل آلود نبودند... من هم ...

آیا ما تکامل تدریجی یک اشتباه هستیم؟

(وضعیت آخر)

دیدم درخت هست

وقتی

درخت هست

پیداست که باید بود!

  (هشت کتاب)

چشم می گردانم روی ردیف سبزه ها و ماهی قرمز ها.

یک ماهی قرمز و سیاه متوسط توی یک تنگ کوچولو هست؛ تنگ آنقدر برایش کوچک هست که هیچ نمی تواند تکان بخورد. صاف آن تو مانده و کمی دمش را تکان می دهد...

دستم را می گرفت و می کشید.

بیا برویم...بیا...برویم ...برویم... چرا معطلی؟

خسته می شد، دستم را ول میکرد. می رفت تکیه اش را می داد به میز.

نگاهش می کردم.

بعد راه می افتاد در را باز می کرد و می رفت. شاید زیر لب خداحافظ ی هم  می گفت.

دو سه روز بعد دوباره سر و کله اش پیدا می شود. انگار نه انگار ، نه بغضی نه اخمی نه حرفی...

هی از بنزین میگوید٬از ترافیک اعصاب خرد کنی که تویش مانده بود از سگ دوهای این روزهاش...

نگاهش می کنم. خسته است.

به مولانا معتاد است. تکیه  اش را می دهد به میز. نگاهش بی هدف  روی پرده ها و فرش نوسان می کند.

اندر این شهر قحط خورشید است

سایه ی شهریار بایستی

شهر، سرگین پرست، پر گشته است

مشک نافه ی تتار بایستی

زین چنین دوغ زشت گندیده

این مگس را حذار بایستی

معده پر دوغ و گوش پر ز دروغ

همت الفرار بایستی

"الفرار" اش را محکم می گوید، یک طوری که انگار همه دلش را گذاشته توی آن.

قبل از اینکه سکوت زیادی سنگینی بکند سرش را بالا می آورد. چشمهایش گر گرفته اما آرامند.

_ نمی آیی؟

_ تا وقتی که هستیم ...نمی توانیم...ما...

_ هستـیم!؟

_ ...کاش... کاش خوابِ ماهی ببینم...

خشک

   و

        عقیم

ایستادم

در برهوت کاغذها

در

گوشه سکوت

خالی از کرشمه یک مضراب

ایستادم

به سر بلندی یک شرم

ردیفِ کتابها، لشکریانِ شکست خورده یک "نمی دانم"

ایستادم

در نیمه راه شعری که

پایانش را

به سه نقطه هایِ نا تمامی ام سپردم...

من دختر بزرگی هستم و خوب می فهمم کسی که مُرد، دیگر برنمیگردد. دیگر توی اتاق راه نمی رود، چایش را هورت نمی کشد، سرفه نمی کند، شعر نمی خواند، لبخند نمی زند.

با خودم گفتم: فقط همین یک بار، همین یکدفعه!

بعد دفترم را باز کردم و نوشتم:

امروز دوباره برف بارید و من تمام روز در خانه بودم _کنار بخاری_و هی چای میخوردم.

خاطرتان هست زمستان پارسال را؟ من بدجوری سرما خورده بودم. صدایم هم حسابی گرفته بود. و دلم میخواست هی به جان شما، به جان شلغم ها، به جان سرما غُر بزنم.

همان موقع بود که شما رفتید _نه اینکه رفته باشید،نه یک چیزهایی آمد که دیگر شما نماندید_ بعد من یک هو دلم گرفت.

مثل همین چند وقت پیش که شما اینجا بودید و هی مولانا می خواندید.

راز تو فاش میکنم، صبر نماند بیش از این

بیش فلک نمی کشد درد مرا و نی زمین

آن وقت هم من دلم یک هو گرفت. فکر می کردم الان است که شما بشکنید، مثل یک تکه چوب صاف و محکم که قِررررچ صدا می کند و می شکند، یا نه مثل کشیدن دندان...بدون داروی بیحسی!آخ که چه دردی دارد!

اما شما نشکستید، دوباره رفتید کنار پنجره زیر لب چند بیت دیگر خواندید، برگشتید و سه تار را برداشتید. آنوقت حرکت انگشتهای شما بود و آهنگی که گفتید "شکسته" است. 

و من همه اش فکر میکردم سیمهای ساز دانه دانه پاره خواهند شد...

امروز دوباره برف بارید و من تمام روز در خانه بودم. لیوان چایم را برداشتم و رفتم کنار پنجره.

راز تو فاش میکنم، صبر نماند بیش از این

بیش فلک نمی کشد دردِ مرا و نی زمین

و بعد شما آمدید.

همه تلاشم را کردم تا  یک تکه شعر که تویش "برف" باشد به خاطرم بیاید.

برف...برف...بر...  آها!

یک شعر از فروغ که میگفت:

پشت شیشه برف می بارد

            پشت شیشه برف می بارد

در سکوتِ سینه ام دستی

                       دانه اندوه می کارد

اما نه، من همچین احساسی نداشتم، برعکس یک جور حالت سبکی و ذوق زدگی داشتم.

یک شعر از شاملو که تویش "برفِ نو" بود... که هرچقدر فکر کردم یادم نیامد.

ناچارم به همان شعر فروغ قناعت کنم.

خوب در حال حاضر من توی اتبوس گیر کرده ام و با این وضع به سرویس هم نخواهم رسید ؛پاهایم آنقدر یخ کرده اند که دیگر حسشان نمیکنم؛ از جدار شیشه اتبوس آب می چکد پایین و آستینم را خیس کرده؛ پشت پنجره هم  که برف می بارد...

همه چیز برای رشد آن "دانه اندوه" فراهم است گویا!

اما نه... اوه خدایا یک شعرِ برفیِ شاد لطفاً!

یاد باد آنکه خرابات نشین بودم و مست

وانچه در مسجدم امروز گُمست، آنجا بود...

(حافظ)

 پس گفتم ای پیر از کجا می آیی؟

گفت از پسِ کوه قاف،که مقام من آنجاست و آشیان تو نیز  آن جایگه بود. اما تو فراموش کرده ای...

(عقل سرخ- سهروردی)

و شدم...

پنجشنبه، 8 آذر 86

تقویم را باز میکنم و زیرِ تاریخِ امروز ، می نویسم: 19

توی رادیو شنیدم؛ صالح اعلا می گفت عده ای از قبایل سرخپوست، وقتی نوزادی به دنیا می آید دور هم جمع می شوند و برای رنج هایی که او در زندگی اش خواهد کشید اوهو اوهو گریه می کنند!

و  در مرگ افراد هم  شادی و پایکوبی می کنند، که روح رها شده است!

اما من اعتراف می کنم  بابت این "بودن" بی نهایت خوشحالم!

و خوشحالتر بابتِ...

و راه بهشت مینوی من بُزروِ طوع و خاکساری نبود

من تنها فریاد زدم: "نه"...

من از فرو رفتن دم زدم

صدایی بودم من

شکلی میان اشکال