قاف

تابٍ تماشا

oboor3 — Sun, 12 Oct 2008 16:49:18 GMT

بیایید چند تا عکس نشانتان بدهم.

عکس گرفتن از بچه ها کار جالبی هست؛ البته اگر دماغشان را توی لنز دوربین فرو نکنند!

...!

قاصدک ها از اینجا می آیند...

وای...این را ببینید؛ داشت سبزی ها را میخورد...میخورد!

دارم نگاه می کنم و چیزها در من می روید...

------------------------

پ.ن 1) این عکسها را با دوربین 2.0 مگا پیکسلی گرفته ام و قدری هم حجمشان را کم کرده ام. شاید کیفیتشان چندان مطلوب نباشد.

پ.ن2) سلام سمیه! آدرسی از تو ندارم و نمی دانم چطور بگویم سلام و بگویم:"وای چه شعر قشنگی!"

جامی بر کنار طاق بود

oboor3 — Thu, 25 Sep 2008 14:36:01 GMT

کتاب را آوردم، بخوانم، باشد که رستگار شوم!

ناگهان حکایت دوزخ بود و من وحشت کردم...

ایستادم به نماز، نسیم راه پنجره را پیدا کرد، از من گذشت. مست شدم...

ها ...؟ چی می گفتم؟ چی...؟ چند؟ چند رکعت...

وقتی که نیلوفرم گل داد نا گهان بی انتهایِ چیزی مرا در خود گرفت. احساس کردم در عظمت چیزی غوطه ورم. من گمان کردم آن تویی و نمازِ من ستایشِ نیلوفر است.

سریع الحساب جان! آخر حسابِ چه؟ کتابِ چه؟ شمارشِ چه؟

ما باده پرستیم، نه پیمانه شماریم...

انصاف بده؛ آخر چه طور می شود هم مست بود و هم صلاة ظهر به جا آورد؟

اینهمه قاعده و حکم و آداب...اووه!

من که پاک هاج و واج مانده ام...نشانه ای... نشانه ای بفرست...

طرفٍ دیگر شب...

oboor3 — Tue, 16 Sep 2008 19:20:18 GMT

چه بادِ خوبی از پنجره می آید. پرده توی باد تکان تکان میخورد، آویز جرینگ جرینگ صدا می دهد. اینطرف منم آنطرف شب...

پاییز پشت شیشه قد می کشد و من...دلم برای تابستان تنگ خواهد شد. دلم برای اردیبهشت خیلی تنگ شد. چه فصل خوبی بود بهار! چه شکوفه ها که ندیدم، چه درختها که مرا جادو نکردند چه علف ها که مرا خم نکردند، چه بارانها که مرا مست نکردند.

بهار رفته است ؛ و من برای داشتن یک بهار باید یک تابستان و یک پاییز و یک زمستان بدهم.

...آخ...کاش می شد همه فصل ها را باهم داشت. آدم برفی درست می کردم وجای چشمهاش گوجه سبز می گذاشتم و جای قلبش انار.

ستاره آمده است اینجا و من دلم میخواست بگویم وقتی می آید قدری شالیزارِ باران خورده با خودش بیاورد...

بهار می رود ستاره می آید ...ماه می رود باران می آید... تماشاییست ...تماشایی...

محبوبه عقیده دارد یک قرص برای آبریزش بینی، فِنین افرین(؟) برای گرفتگی بینی، استامینوفن کدئین برای کوفتگی و درد ، یک قرص تب بر، دوتا قرص سرماخوردگی بعلاوه شربت سینه حالِ مرا خوب خواهد کرد.

اما...من به سیبی خوشنودم!

توی طب الکبیر خوانده ام هرکسی روزی یک دانه سیب بخورد بیمار نمی شود. من به سیب اعتقاد دارم!

همیشه وقتی صدایم می گیرد خوش دارم با خودم هی آواز بخوانم... چند بار "شد خزان..." را خواندم و از صدای تودماغی ام لذت بردم!

دلم می خواهد یک گوله برفی بگذارم روی چشمهام...

یاد آن روز برفی می افتم که امتحان داشتم و دیر رسیده بودم. خانوم دیوه مرا روی یک صندلی توی راهرو نشاند و کیف و شالگردنم را ازم گرفت و برد گذاشت آنطرف. و مهلت نداد گوشی ام را روی سایلنت بگذارم...گفتم الان است که زنگ بزند و خانوم دیوه باز تنوره بکشد...

خانوم دیوه خانوم دیوه چقدر خاطره ات با برفهای زمستانِ رفته ام قاطی شده است. دیگر سوا کردنش سخت هست... ردپای تو توی آن برفها، تا ابد برایم پاسخنامه می آورد...

تو در تب من آب می شوی عینهو برف... سر می خوری می روی...

سرم را یک وری روی بالش می گذارم تا بتوانم راحت تر نفس بکشم. گلهای بنفشِ روبالشی در حرارتِ صورتم پژمرده می شوند...

جوجه و خبرنگار

oboor3 — Sat, 30 Aug 2008 18:01:18 GMT

به هر طرف می چرخید دیوار بود. دور تا دورش را سفت و سخت گرفته بود. تا حالا اینقدر دیوار را نزدیک به خودش حس نکرده بود. پیشترها دیوار دور بود و او فقط در گرمای لطیفی غوطه ور بود.

پاهاش را تکانکی داد.دلش می خواست پاهاش را صاف کند اما دیوار نمی گذاشت. احساس تنگی می کرد. نوک کوچکش را آرام به دیواره کوباند به این امید که عقب تر برود و جا بیشتر بشود. هیچ اتفاقی نیفتاد دیوار سر جایش ماند. دوباره نوک زد...نوک زد ...داشت خفه می شد... محکمتر محکمتر نوک زد . نوکش حسابی درد گرفت. اما باز هم محکمتر نوک زد...بعد یک هو... نور پاشیده بود توی چشمش. بعد هوا بود...خفگی رفته بود. گرما هم رفته بود.

خودش را از شکاف دیواره بیرون کشید. هنوز درست و حسابی باورش نشده بود که از آن تو آمده است بیرون.

خبرنگار گفت: تولدتان را تبریک می گویم! امیدوارم زندگیِ سرشار از شادی و خوشبختی را پیش رو داشته باشید.

جوجه با خودش تکرار کرد: شادی...خوشبختی... شادی؟ خوشبختی؟؟

خبرنگار ادامه داد: می شود به چند سوال من پاسخ بدهید؟

جوجه با چشمهای گردش به خبرنگار خیره شده بود و هیچی نمی گفت.

خبرنگار دوباره تکرار کرد: ممکن است؟

جوجه ته دلش از اینکه بیرون آمده خوشحال بود برای همین گفت: بله...بله...ممکن هست...

خبرنگار پرسید: آیا به نظر شما پاهایتان به قدر کافی بزرگ هستند؟

وضبط صوت کوچکش را جلوی نوک جوجه گرفت. جوجه نگاهی به ضبط صوت انداخت و به آن نوک زد.

خبرنگار خندید و باز تکرار کرد: پاهایتان بزرگ هستند؟

جوجه پای چپش را آرم روی زمین کشید. نمی دانست پاهاش بزرگند یا نه.

گفت: این را... نمی دانم.

خبرنگار جا خورد مکثی کرد و گفت: یک سوال دیگر؛ آیا فکر می کنید نوکتان به قدر کافی محکم هست؟

جوجه بالهای لخت و بی پَرَش را تکانی داد و نوکش را بالا گرفت. نوکش هنوز درد می کرد. خیلی درد می کرد. گفت: نه... محکم نیست.

خبرنگار یک هو از کوره در رفت: محکم نیست؟! چه طور این حرف را می زنی؟ ماکائوها از جمله پرندگانی هستند که محکمترین منقارها را دارند با این حال یک ماکائو هیچوقت نمیتواند مثل یک مرغِ عشقِ صورت قرمز از نوکش استفاده کند اما دارکوب سانان...

جوجه دلش می خواست بپرسد آیا او یک ماکائو هست؟ یا یک مرغ عشق صورت قرمز یا... اما می ترسید.

خبر نگار هنوز داشت راجع به منقار پرندگان مختلف حرف می زد: سهره ی نوک بزرگ با منقار پهن و محکمش دانه ها را به راحتی می شکند...

جوجه خسته شده بود ، نمی دانست خبرنگار چرا اینها را می پرسد.

بعد خبرنگار از پوسته غشائی و اطاقک هوا پرسیده بود؛ و جوجه هاج و واج نگاهش کرده بود. او هیچ چیزی نمی دانست.

خبرنگار حسابی جا خورده بود. گفت: تو همین الان از توی تخم آمده ای بیرون، آنوقت نمی دانی شالازا چی هست؟ اطاقک هوا را نمی شناسی؟ دیواره آهکی را ندیده ای؟ هان؟

جوجه نگاه کرد. دلش می خواست به انگشتهای خبرنگار که ضبط صوت را چسبیده بود نوک بزند.

تو مطمئنی که یک پرنده هستی؟!... واقعاً که... بیخود دارم وقتم را تلف می کنم!

و ضبتش را توی جیبش گذاشت.

اگر خبرنگار می پرسید چطور تخمش را شکسته و بیرون آمده، او می توانست برایش بگوید. میتوانست از گرمایِ خوبِ آن تو بگوید . از چرخشهای گاه به گاه. از اینکه چیزی را آن بیرون حس می کرد که نمی دانسته چی هست.

جوجه احساس گرسنگی می کرد. سردش هم شده بود. جیک جیک ضعیفی کرد. دلش برای آن تو تنگ شده بود.

حس می کرد باید دنبال کسی بگردد. کسی که وقتی آن تو بوده گرمش می کرده.با پاهای تُردش جیک جیک کنان می دوید این طرف می دوید آنطرف، انگار کسی را صدا می کرد.اما کسی آنجا نبود. خبرنگار هم رفته بود.

هیچ کس نبود.

پیامبر

oboor3 — Fri, 22 Aug 2008 15:12:18 GMT

سنگ بزنیدم

که من شاعر کوچه های بی پیامبرم

کوچه هایی با دیوارهایی از دشنام

و آسمانی از خاکستر

که ماه اش را هیچ کس به عدالت قسمت نخواهد کرد

سهم شب است به تمامی

سنگ بزنیدم

سنگ

آنقدر که کوهی شوم

که در زهدان غارهایش، وحی می پرورد

و من چشم به راهم

شبیه پیامبری که خداش با او حرف نمی زند!

هنگامٍ سپیده دم خروسِ سحری...

oboor3 — Sun, 10 Aug 2008 17:32:18 GMT

امروز بایک خروس دوست شدم. توی پشت بام با هم سیب خوردیم و شهرام ناظری گوش کردیم. اول از من می ترسید من هم ازش می ترسیدم، مخصوصاً از تاج قرمزِ قرمز اش. اما بعد ترسمان از هم ریخت.

تربچه هایی که تازه کاشته ام جوانه زده اند .فلفل ها و بادمجان ها اما هنوز نه.

اولین باری که تربچه کاشتم؛ وقتی درآمدند احساس کردم که مسیح ام! ازتوی خاک درشان آوردم، گرد و صورتی و خوشگل بودند، بعد دویدم از میان کرت ها گفتم ببینید تربچه هام را...تربچه های راست راستکی اند.

"خشم و هیاهو" هیچ به دلم ننشست.

من فکر می کنم تنها کاری را باید انجام بدهم که دلم می خواهد اگرنه دروغ گفته ام . فقط باید ببینم ته ته دلم چی میخواهد؟ اما...دودلی ها ...آنها را چه کنم؟

"سابقه قدیم بین ارواح" ؟؟

- نگفتید از کجا تشریف آورده اید؟

- ...

- عرض کردم...

- قوقولی قوو...قوقولی قوو...

oboor3 — Sat, 02 Aug 2008 23:49:18 GMT

هرکه فاضل تر، دورتر از مقصود. هرچند فکرش غامض تر، دورتر است.

(شمس)

oboor3 — Fri, 18 Jul 2008 23:14:18 GMT

با مرگ او چه چیز تغییر خواهد کرد؟

هنوز هامون را که می بینم، باز او همانطور به دیوار تکیه داده و میانِ "آخر چرا به خاک سیه می نشانیم" گریه می کند.

من با شعر به خاطر می آورمش.در خاطر من صدایش با این شعرها قاطی شده...یکی شده است :

ای یار، ای یگانه ترین یار...

تو ای زلال تر از باران

نازک تر از نسیم

دلِ بی قرار من ری را...

چقدر من این شعرخوانی ها را دوست دارم! چقدر "نشانی" ها مرا از خود به در کرده است.

حالا وقتی خطی از سهراب می خوانم یا از ری را یا علی کوچیکه را چیزی از لحنِ او در صدایم می دوَد.

با مرگ او چه چیز تغییر خواهد کرد؟

بازهم شعر می خواند در شبهای من.

با مرگ او چه چیز ... چه چیز تغییر کرده است که... پس ...چرا من اینقدر غمگینم؟

oboor3 — Wed, 18 Jun 2008 19:52:18 GMT

او را می بینم،

او را می شناسم

روحِ نیمه اش در انتظار نیمِ دیگر خود درد می کشد!

(احمد شاملو)

-----------------------------------------------------

این شعر چقدر مرا یاد تو می اندازد! تو را می شناسم...

کوچکتر

oboor3 — Wed, 04 Jun 2008 18:23:12 GMT

پنجره، آسمانِ محصور است

پرده، گرفتارِ کنجکاویِ باد

و منظره

اتفاقی ست که هرروز

خواهرم برایِ من تعریف می کند

و برای مادرم ، و برای دوستانش

و وقتی به خانه بر می گردم؛ در راه

هزار چهره نا آشنا، هزار بار

آن را گوشزد میکند

و من کوچکترم،

کوچکتر از هزار

کلاه خودِ کاغذی ام را

پشتِ قفسه هایِ کتاب پنهان کرده ام

و شمشیر چوبی ام جوانه زده است

هزار چهره نا آشنا را...

می بوسم

پناه بر دیوار، و حجم سپید اش